vrijdag 1 december 2017

Maandoverzicht: november 2017 (Dagmar)


Spiel viel dit jaar in de laatste week van oktober. Ik kwam thuis met een stevige stapel nieuwe spellen. En alsof dat nog niet genoeg was, was ik begin november jarig waardoor er nog wat nieuwe spellen in mijn kast zijn beland (maar waardoor ik helaas geen tijd had om naar het Spellenspektakel te gaan). Het is dan ook niet verbazingwekkend dat november een geweldige spellenmaand werd waarin 47 keer een spel op tafel stond, waaronder twee keer (tromgeroffel) Pandemic Legacy Season 2! Maar omdat ik het beste tot het laatst zal bewaren, zal ik eerst kort iets vertellen over de andere spellen die ik deze maand voor het eerst speelde en waar ik nog geen recensie over heb geschreven.

Eén van mijn verjaardagcadeaus was Chimera Station. Dit is een werkverschaffingsspel waarin aliens (de werkers) een ruimtestation bouwen. Elke kamer in het ruimtestation is meteen weer een nieuw actieveld dat leuke voordeeltjes, punten, geld of eten (hamburgers) oplevert. Tot zo ver is het spel niet bijster origineel. Maar wat wel nieuw is, is dat er acties zijn waarmee je je werkers kan aanpassen waardoor ze zelf bepaalde voordelen hebben. Dit aanpassen doe je erg letterlijk, je werkers bestaan namelijk aan het begin van het spel uit een paar voeten met daarom een hoofd. Als je je werkers aanpast dan trek je die even van elkaar en bouw je er een extra stel armen tussen (het is net of je een duplo-poppetje aanpast). Er zijn vier soorten armen die het leven op allemaal verschillende manieren makkelijker maken. Ik moet de eerste speler nog tegenkomen die het niet leuk vindt om met de schattige aliens te spelen en even wat verschillend combo’s uit te proberen. Ik heb Chimera Station met veel plezier gespeeld. Ik vond wel dat er wel erg veel verschillende mogelijkheden waren die met niet altijd even duidelijke symbolen worden aangegeven waardoor je regelmatig in de regels moet duiken om op te zoeken wat een tegel of kaart nou ook al weer precies doet. Hierdoor duurt het spel ook een stuk langer dan op de doos staat aangegeven.

Op Spiel heb ik blind Indian Summer gekocht. Dit is een nieuw puzzelspel van Uwe Rosenberg. Tot mijn verbazing bleek Indian Summer een spel met de speelduur van een tussendoortje te zijn. In een kwartier tot half uurtje puzzel je in dit spel met tetrisvormige stukjes een stukje bos vol. In elk tetris-stukje zit één gaatje. Als je dit gaatje zo weet neer te leggen dat het bovenop één van de afgebeelde bos-vondsten (nootjes, bessen, veertjes of paddestoelen) komt dan mag je het bijbehorende fiche pakken. Elk fiche kan je vervolgens inzetten voor een voordeeltje. Verder zijn er extra fiches te verdienen als je met de gaatjes van de tegels bepaalde patronen weet te leggen. Het is zeker handig om af en toe zo’n voordeeltje mee te snaaien, maar dat is uiteindelijk niet waar het spel om gaat. Je moet proberen zo snel mogelijk je bordje vol te krijgen. Als één speler zijn bordje vol heeft, dan spelen de andere spelers de ronde nog uit. Daarna mag je nog eventuele voordeeltjes inzetten om je bord verder vol te bouwen. En daarna wint de speler die zijn bordje vol heeft. Pas als meerdere spelers hun bordje vol hebben, geven de fiches de doorslag als tiebreaker. Als ik eerlijk ben, dan valt Indian Summer me een beetje tegen. Het spel ziet er prachtig uit en zit in een flink grote doos, maar blijkt vervolgens een tamelijk licht spellensnackje te zijn dat in een zucht is uitgespeeld. Het heeft allemaal net wat te weinig om het lijf. Echt slecht is het spel ook weer niet, maar ik had er gewoon meer van gehoopt.

Magic Maze was dit jaar één van de drie genomineerden voor de prestigieuze Spiel des Jahres prijs. Het spel wist de prijs niet te winnen (die eer viel Kingdomino ten eer), maar een nominatie voor deze prijs is al een prijs op zich. Magic Maze is een coöperatief spel waar de spelers samen een aantal avonturiers door een winkelcentrum moeten loodsen naar hun favoriete winkels voor een minuutje proletarisch shoppen. Na afloop van dit minuutje moeten de spelers snel weer terug rennen naar de uitgang. De catch met dit spel is dat elke speler maar één beweging mag doen. Zo mocht ik een keer alleen avonturiers naar rechts verplaatsen. Je moet dus samenwerken om de vier daar te krijgen waar ze willen zijn.  Dit klinkt niet zo lastig, maar dat is het wel. Je mag namelijk niet met elkaar praten tijdens het spel. Je kan dus niet even zeggen dat iemand anders een bepaalde zet moet doen. Het voordeel hiervan is dat je geen last hebt van Alpha-spelers die iedereen wel even vertellen wat ze moeten doen. Gelukkig is er nog wel één mogelijkheid om iemand duidelijk te maken dat hij wat moet doen. Er zit namelijk een grote rode pion in de doos en die mag je (passief-agressief) neerzetten voor een speler die volgens jou in actie moet komen. En dan maar hopen snel doorheeft welk van de vier poppetjes hij moet gaan verzetten. Ik vind Magic Maze een heel origineel coöperatief spel. De regels zijn simpel, maar doordat je niet mag praten is het best lastig om samen te werken. Het spel is daardoor heel intens. Een potje is in een paar minuten gespeeld, maar het zal zelden bij één potje blijven. Ik vind het jammer dat dit spel de Spiel des Jahres niet gewonnen heeft want ik had meer plezier met dit spel dan met mijn ene potje Kingdomino.

Een van mijn blinde aankopen op Spiel was Mystery of the Temples. In dit kaartspelletje moet je vloeken opheffen van mysterieuze oosterse tempels. Wie wil dat nou niet! In het midden van de tafel worden een aantal kaarten in een cirkel neergelegd die de verschillende tempels en wildernis-locaties voorstellen. Op ieder van deze locaties kan je op verschillende manieren gekleurde edelstenen verzamelen. Als je de juiste combinatie van edelstenen hebt verzameld, dan mag je bij een tempel een vloek opheffen. Je krijgt dan als bewijs van je daad een rune-steen. Op de tempels en wildernis-kaarten staan ook deze rune-stenen. Als je vervolgens stenen verzamelt op een locatie waarvan je een bijpassende rune-steen hebt, dan krijg je extra edelstenen. Het klinkt daardoor heel aantrekkelijk om zo veel mogelijk dezelfde rune-stenen te verzamelen zodat je door telkens de bijbehorende locaties te bezoeken je snel heel veel edelstenen verdient waarmee je nog meer vloeken kan opheffen. Dit is aan de ene kant waar, maar aan de andere kant krijg je bij de eindtelling ook nog punten voor hoeveel verschillende soorten rune-stenen je hebt verzameld. Ik heb zeker geen spijt van deze aankoop. Mystery of the Temples is een lekker vlot kaartspelletje dat er ook nog eens prachtig uitziet. Ik heb het alleen nog maar met twee spelers gedaan en vond dat al best leuk, maar ik denk dat het spel nog beter tot zijn recht komt als je het met meer mensen speelt doordat je elkaar dan nog wat meer in de weg kan zitten.

Het was voor mij een no-brainer dat ik op Spiel de uitbreiding voor Potion Explotion mee zou nemen. De uitbreiding bestaat uit drie soorten nieuwigheden. Allereerst zit in de uitbreiding een nieuw ingrediënt, namelijk Ghost Ectoplasm (witte knikkers). Iedere witte knikker is een joker. In de doos zitten verder een aantal nieuwe drankjes die je kan gaan brouwen voor extra variatie. Met sommige van deze drankjes maak je Ghost Ectoplasm. De laatste nieuwigheid is dat je elk spel een docent kan kiezen die een extra regel introduceert waar je je in dat spel aan moet houden. Zo is er een professor die je hulpfiches laat afkopen door ongebruikte ingrediënten in te leveren. En een ander professor die je bestraft met strafpunten als je ingrediënten laat vallen. Niek en ik hebben nu twee keer met de uitbreiding gespeeld en dat beviel me goed. Het spel blijft eigenlijk hetzelfde (en dat is positief), maar dan met kleine mogelijkheden om wat variatie toe te voegen.

Peter Hein had op Spiel de Deluxe versie van Lovecraft Letter gekocht. Mijn innerlijke nerd vindt het briljant dat iemand bedacht heeft om een Loveletter variant te maken met een Lovecraft thema (of te wel Cthulhu thema) waarvan de naam een samenvoeging van deze beide woorden is. Voor wie het niet kent: Loveletter is een kaartspelletje waar je één kaart op handen hebt, in je beurt er één bij trekt en vervolgens één van beide kaarten speelt. Op iedere prachtig geïllustreerde kaart staat een speciale actie die je uitvoert als je de kaart speelt. Zo zijn er kaarten die je beschermen tegen aanvallen van andere spelers of zijn er kaarten waarmee je jouw resterende kaart vergelijkt met de kaart van een andere speler. De speler met de laagste waarde is vervolgens uit het spel. Wie als laatste nog over is, wint de ronde en als je een bepaald aantal rondes gewonnen hebt, dan win je het spel. In deze Lovecraft-versie staat op een deel van de kaarten een insanity-teken. Deze kaarten zijn extra sterk, maar als je eenmaal zo’n kaart gespeeld hebt, dan moet je aan het begin van elke ronde een kaart opendraaien. Als deze kaart ook een insanity-symbool heeft dan lig je uit het spel. De kaarten zijn dus goed, maar risicovol. Ik vind Loveletter een fascinerend spelletje dat ik te weinig gespeeld heb om het echt goed en slim te spelen. En omdat Lovecraft Letter heel erg op Loveletter lijkt, was ik tijdens het spelen ook vooral bezig om te kijken welke kaarten er ook al weer allemaal zijn en wat ze doen en welke informatie je dus kan afleiden uit de kaarten die iemand speelt. Loveletter en Lovecraft Letter komen denk ik beide het best tot hun recht als je het spel door en door kent. En zo ver ben ik dus nog niet, maar ik zou het zeker geen straf vinden om dit spel vaker te doen.

Zoals ik aan het begin van dit blog al aangaf, het beste nieuwe spel heb ik tot het laatst bewaard, namelijk Pandemic Legacy Season 2. Pandemic Legacy Season 1 is echt mijn favoriete spel aller tijden. Geen enkel spel was zo intens en zo leuk om te spelen als Pandemic Legacy Season 1. Ik ben dan ook super blij dat er (na heel lang wachten) nu een vervolg op dit spel is uitgebracht. Pandemic Legacy Season 1 begint nog als gewoon Pandemie, waarna het snel verandert (en tot het eind toe blijft veranderen). Pandemic Legacy Season 2 gooit je meteen in het diepe doordat het echt een heel ander spel is (lees hier de hoofdlijnen op basis van de regels). Ik speel dit spel met hetzelfde groepje collega's waarmee ik ook Season 1 heb gespeeld. Omdat het spel echt heel anders is dan het gewone Pandemie, hebben we eerst een avond een proloog gespeeld om aan de regels te wennen. Je speelt dan het spel volgens de regels, maar negeert alle Legacy-elementen waardoor het spel gaat veranderen. We verloren de proloog op het nippertje met de eindstreep in zicht doordat we een verkeerde kaart opendraaiden.

We hebben nog even getwijfeld of we nog een keer de proloog wilden doen om te oefenen, maar we waren te nieuwsgierig naar hoe het spel zou gaan verlopen als we het echt zouden gaan spelen en dus hebben we de tweede keer het eerste echte scenario gespeeld. Ik ga natuurlijk niets verklappen over wat ons in deze maand is overkomen, maar wat was het leuk. In de proloog stond er nog niets op het spel, maar toen we echt los gingen was dat meteen anders. Je wilt geen fouten maken want je wilt niet dat er negatieve effecten worden getriggerd doordat je karakters scars oplopen of doordat je iets negatiefs op het bord triggert. Het spel is daardoor veel intenser dan de proloog. We hebben uiteindelijk gewonnen, maar dat was in de laatste beurt van het spel. Als het in die beurt niet was gelukt, dan was de trekstapel op geweest en hadden we dus verloren. En een overwinning die zo zwaar bevochten is, smaakt heel zoet kan ik jullie vertellen. We hebben voor dit jaar nog één afspraak staan voor nog een avondje Pandemic Legacy Season 2 en ik kijk er reikhalzend naar uit.


zaterdag 25 november 2017

Recensie: NMBR 9

Soms worden abstracte spellen nog wel eens onder een laagje thema verstopt. De klassieker Can’t stop is bijvoorbeeld meerdere keren uitgegeven met een bergbeklimthema. Bij NMBR 9 is dit niet het geval. Als je de doos ziet, dan weet je meteen dat je met een puur abstract spel te maken hebt. Dat is natuurlijk niets om je voor te schamen. 

In NMBR 9 moet je proberen zo veel mogelijk punten te scoren door kartonnen fiches in (grofweg) de vorm van cijfers te stapelen. Hoe hoger een nummer in de stapel ligt, hoe meer punten het fiche oplevert.

In de doos zitten 10 verschillende soorten fiches, met de waardes 0 tot en met 9. Verder zit in de doos een stapel van 20 kaartjes met daarop ook weer deze getallen (elk getal staat dus op twee kaarten). Deze stapel kaartjes wordt geschud aan het begin van het spel. Vervolgens wordt elke ronde een kaart opengedraaid. De spelers moeten dan het kartonnen fiche van de betreffende waarde pakken en plaatsen.

Bij het plaatsen van het fiche hoef je je aan maar 4 simpele regels te houden. De eerste regel is dat je het fiche met de gekleurde kant naar boven moet neerleggen (je mag hem niet omdraaien). De tweede regel is dat je een fiche met minimaal één vakje horizontaal of verticaal aansluitend aan eerder gelegde fiches moet leggen. De derde regel is dat als je fiches wil gaan stapelen je dat zo moet doen dat het hele fiche ondersteund wordt door de fiches op het lagere niveau (er mogen geen gaten onder je fiche liggen). De laatste regels is dat als je fiches op een hoger niveau legt, ze altijd op minimaal 2 eerder gelegde fiches moeten steunen.

Na 20 beurten hebben alle spelers een mooi stapeltje nummer-fiches voor zich liggen. De tegels op het onderste niveau leveren geen punten op. De tegels op het eerste niveau leveren net zo veel punten op als ze waard zijn (dus een twee is twee punten). Op het tweede niveau leveren de tegels twee keer hun waarde op (de twee is dan dus vier punten waard), enzovoort. Wie de meeste punten heeft wint het spel.

...en de waardering

Je speelt weliswaar tegen elkaar doordat aan het eind de scores worden vergeleken, maar tijdens het spel merk je weinig van die competitie. Iedereen is gewoon lekker solistisch aan het puzzelen met de stukken. Dit puzzelen is nog best uitdagend doordat het verrassend lastig is om de fiches in elkaar te passen. De vormen zijn namelijk ontzettend grillig en het is daardoor eigenlijk niet te voorkomen dat er gaten ontstaan op elk niveau. En dit maakt het weer lastiger om omhoog te gaan omdat je de fiches dan zo neer moet leggen dat ze én op meerdere fiches moeten liggen én ze volledig ondersteund worden. Hoger dan het tweede niveau ben ik dan ook nog niet gekomen. 

Ik vind NMBR 9 best een aardig puzzel-spelletje, maar ben er niet kapot van. Er zijn binnen dit genre al te veel spellen die ik echt heel leuk vind (Fits, Patchwork, Berenpark). Het belangrijkste pluspunt van dit spel is dat het heel kort duurt, waardoor het goed opvulmateriaal is voor een spellenavond (bijvoorbeeld als je wacht op wat laatkomers). 

Ik vind het ten slotte jammer dat het mogelijk is dat mensen (bewust of onbewust) hetzelfde doen. Dit had makkelijk opgelost kunnen worden met een spelersschermpje waar je achter bouwt of door iedereen met een ander stuk te laten beginnen (misschien een idee voor een huisregel).







Auteur: Peter Wichmann
Uitgever: 999 games, 2017
Aantal spelers:  1-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 10-20 minuten
Prijs: circa 20 euro


woensdag 22 november 2017

Recensie: Majesty

In Majesty heb je de ambitie om koning(in) te worden. Gelukkig staat de troon al een tijdje leeg. Het enige wat je in de weg staat, zijn andere wanna-be’s die (volkomen misplaatst natuurlijk) denken dat niet jij maar zij het meest geschikt zijn om gekroond te worden.  Maar wat jullie denken is allemaal irrelevant, uiteindelijk wil het volk een koning(in) die ze welvaart brengt. Al het andere (zoals tafelmanieren, looks en welsprekendheid) zijn van ondergeschikt belang.

Majesty is een kaartspel waarin je ronde na ronde nieuwe werklieden aanneemt die je op verschillende manieren geld opleveren (daarover zo meer). Wie aan het eind van het spel het meeste geld heeft verdiend, wordt de nieuwe koning(in).

Iedere speler legt 8 locatiekaarten voor zich neer. In het midden van de tafel ligt een stapel met karakterkaarten (de werklieden). Van deze kaarten worden er 6 in een rijtje opengelegd. In je beurt kies je één van deze karakterkaarten. De eerste kaart kan je zo pakken. Maar als je liever een andere kaart wil, dan moet je een meeple op elke kaart leggen die ligt voor de kaart die je pakt. Aan het begin van het spel krijg je 5 meeples (tijdens het spel kan je extra meeples verzamelen). Op sommige kaarten staan twee verschillende werklieden. Bij deze kaarten mag je kiezen op welke manier je ze gebruikt. Vervolgens leg je de kaart die je gekozen hebt bij het juiste gebouw (de molenaar in de molen, de brouwer in de brouwerij, etc.) en krijg je geld.

Op ieder gebouw staat aangegeven op welke manier ze gewaardeerd worden als er een nieuwe werknemer wordt aangenomen. Bij de molen krijg je bijvoorbeeld 2 geld voor iedere molenaar die er werkt. De eerste keer dat je een molenaar kiest krijg je dus 2 geld, maar de volgende keer al vier. Sommige gebouwen leveren niet alleen geld op voor de eigen werklieden, maar ook voor andere. Zo krijg je als je een brouwer bij de brouwerij legt niet alleen 2 geld én een meeple per brouwer die je hebt, maar krijgt ook iedere speler (inclusief jijzelf) die ten minste 1 molenaar heeft ook twee geld (de molenaar pikt natuurlijk een graantje mee van een brouwerij doordat hij het graan heeft geleverd).

Tijdens de strijd om de troon is het natuurlijk best onrustig in het koninkrijk. Het is daarom slim om ook wat bewakers in te huren. Naast de inkomsten die dit oplevert, beschermen ze je ook tegen vijandige ridders. Als iemand namelijk een ridder kiest, dan valt die de andere spelers aan. Als je dan niet minstens net zo veel bewakers hebt als de aanvaller ridders, dan belandt een van je werklieden in het ziekenhuis. Gelukkig kan je een kruidenvrouwtje (ook welk heks genoemd) inhuren om de gewonden te genezen.

Het spel is afgelopen na de 12e ronde. Op dat moment is er eerst nog een eindwaardering. In de eindwaardering krijg je eerst het kwadraat van het aantal verschillende werklieden dat je hebt aan geld uitgekeerd (dus als je vijf verschillende typen werklieden hebt, dan krijg je 25 geld). Daarna wordt nog per type werklied gekeken wie er de meerderheid heeft en wordt ook hier geld voor gegeven. Ten slotte krijg je nog boetes voor werklieden die nog in het ziekenhuis liggen. En wie dan het meeste geld heeft wint het spel. 

De locatie-kaarten zijn dubbelzijdig. De A-kant is net wat makkelijker en vriendelijker dan de B-kant. In de regels raadden ze aan om met A of B te spelen, maar geven ze aan dat je kan experimenteren met onofficiële combinaties van A- en B-kaarten.



...en de waardering

Majesty is een heel licht familiespel. Je hebt het in no-time gespeeld en het heeft een hoog nog-een-keer-gehalte. Het spel is heel simpel: kies een karakterkaart en voer de bijbehorende waardering uit. Het spel vliegt werkelijk voorbij. Dat wil echter niet zeggen dat je er niet bij na hoeft te denken. Het loont namelijk wel degelijk om iets van een strategie te hebben en om in de gaten te houden wat de andere spelers doen. Als je zelf geen wachters hebt en er ligt een ridder, dan is het misschien toch slim om die ridder maar te pakken ook al levert een molenaar in die beurt meer punten op. Ik vind het leuk dat de karakters thematisch op elkaar in werken (de molenaar die ook wat verdient als er meer brouwers komen). Het spel bevat zelfs een beetje humor. Als een dubbel-karakterkaart in het ziekenhuis belandt, dan mag je die kaart als de heks hem geneest van beroep laten veranderen. De tijd in het ziekenhuis is dan een moment voor bezinning geweest. Ineens weet je het: je wilt geen jonkvrouw meer zijn, je wordt een bewaker!

Ik verwacht dat Majesty een breed publiek zal aanspreken. Door de eenvoudige regels en korte speelduur is het heel geschikt voor gezinnen. Ook als je het spel niet kent, dan kan je na een korte uitleg meteen goed meespelen. Voor hardcore spellenliefhebers is het een lekker spellensnackje dat je even kan doen als opwarmer, afsluiter of tussendoortje op een spellenavondje.







Auteur: Marc André
Uitgever: 999 games, 2017
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 7 jaar
Speelduur: 20-30  minuten
Prijs: circa 30 euro

zaterdag 18 november 2017

Recensie: Hanamikoji

Micro-games zijn simpele spellen met weinig spelmateriaal en weinig regels, denk bijvoorbeeld aan Deep Sea Adventure en Love Letter. Veel van dit soort spellen zijn bedacht door Aziatische auteurs. Er wordt wel beweerd dat dit genre uit nood geboren is. De huizen in Azië zijn kleiner dan bij ons in Europa en dus moeten de Aziatische auteurs zich wel toeleggen op het maken van kleine spellen. Hanamikoji is zo’n spelletje dat bestaat uit slechts 28 kaarten en 15 kartonnen fiches. Het spel is inmiddels al 4 jaar oud, maar is dit jaar voor het grote (Westerse) publiek beschikbaar geworden doordat de grote Duitse uitgever Kosmos het in haar assortiment heeft opgenomen.

Hanamikoji is een tweepersoonsspel waarin de spelers restauranteigenaren zijn in de gelijknamige straat in Tokyo. Om de toeristen naar binnen te lokken helpt het erg als je een paar populaire Geisha’s in dienst hebt. Dit klinkt makkelijker dan het is, Geisha’s kan je namelijk niet inhuren bij het uitzendbureau, maar moet je moet ze zien te paaien met mooie cadeaus en aandacht. Iedere Geisha heeft zo haar eigen voorkeuren, de ene dame doe je een plezier met een mooie bos bloemen, de andere wil liever (groene) thee krijgen en een derde laat zich graag verwennen met een elegante waaier. De speler die een Geisha de meeste cadeautjes geeft, weet haar over te halen voor zich te komen werken.

In het midden van de tafel liggen 7 kaarten met daarop de Geisha’s. De Geisha’s hebben waardes van 2 tot 5. Verder ligt er op tafel een trekstapel met 21 cadeaukaarten. Voor de Geisha met waarde 5 zitten 5 cadeaus in de stapel terwijl er voor de Geisha met waarde 2 maar 2 kaarten zijn. Iedere speler begint met een hand met 6 cadeautjes. En ten slotte krijgen de beide spelers 4 actie-fiches die aangeven welke acties ze in iedere ronde moeten uitvoeren.

In je beurt trek je altijd eerst een nieuwe cadeau-kaart en daarna kies je één van je actie-fiches uit en voer je de bijbehorende actie uit. Met het eerste fiche mag je één kaart uitzoeken en die apart leggen voor het eind van de ronde zodat je hem dan bij de bijbehorende Geisha kan leggen. Met de tweede kaart kies je twee kaarten uit die je (zonder ze aan de andere speler te laten zien) uit het spel verwijderd. Met de derde kaart kies je drie kaarten uit je hand uit. De andere speler mag één van deze kaarten kiezen en aan zijn kant bij de juiste Geisha leggen en zelf leg je de andere twee kaarten aan jouw kant bij de Geisha’s neer. Met de laatste kaart kies je vier kaarten en maak je hier twee setjes van twee kaarten van. De andere speler mag weer als eerste een van deze setjes kiezen en je krijgt zelf de andere twee kaarten.

Als beide spelers hun vier acties hebben uitgevoerd liggen er aan elke kant van de Geisha’s acht kaarten. Vervolgens wordt per Geisha gekeken wie haar de meeste cadeautjes heeft gegeven. Deze speler wint deze Geisha voor zich en legt een rond fiche aan zijn kant op de betreffende Geisha kaart. Als aan het eind van de ronde een speler óf 4 Geisha’s voor zich gewonnen heft óf Geisha’s ter waarde van minimaal 11 punten voor zich gewonnen heeft, dan is het spel afgelopen. Als één speler aan één van deze winst-condities voldoet, dan is die speler de winnaar. Als beide spelers aan een winstconditie voldoen, dan wint de speler die Geisha’s ter waarde van minimaal 11 punten voor zich heeft gewonnen.

Als geen van beide spelers er in is geslaagd om voldoende Geisha’s voor zich te winnen dan wordt er nog een ronde gespeeld. De fiches die aangeven wie welke Geisha heeft gewonnen blijven alleen liggen en verschuiven aan het eind van de ronde alleen als de andere speler de Geisha voor zich heeft weten te winnen. Bij gelijkspel blijft het fiche dus gewoon liggen. Dit geeft de tweede ronde weer een hele eigen dynamiek. 

Als ook de tweede ronde geen winnaar oplevert dan wordt er nog een derde ronde gespeeld. Als ook in die ronde geen van de beide spelers aan een winstconditie weet te voldoen, dan wint de speler die aan het eind van die ronde de Geisha’s met de hoogste waarden heeft veroverd (en in geval van gelijkspel is het gewoon gelijkspel).

…en de waardering

Ik ben echt diep onder de indruk van Hanamikoji. Het is ongelofelijk knap hoe ontzettend veel speelplezier je kan hebben met zo weinig regels, zo weinig spelmateriaal en zo weinig beurten. Het spel lijkt heel simpel, maar doordat je maar zo weinig keuzes maakt in een ronde moet elke klap eigenlijk raak zijn. Het komt bijna niet voor dat je een makkelijke, veilige keuze kan maken en zelfs als die keus er is moet je nog afvragen of dat is wat je wilt want misschien valt er nog meer te winnen door een gok te wagen. En dat maakt dat elke keuze tergend lastig is en dus leuk.  Ik kan dan ook niet anders dan om voor dit minimale spelletje vol overtuiging de maximale score te geven.








Auteur: Kota Nakayama
Uitgever: Kosmos, 2013
Aantal spelers: 2
Leeftijd: vanaf 10 jaar
Speelduur: 10-20 minuten
Prijs: circa 15 euro

woensdag 15 november 2017

Recensie: Azul

Op de laatste editie van Spiel werden meer dan duizend nieuwe spellen gepresenteerd. Het is dan ook een enorme uitdaging voor uitgevers om op de beurs er voor te zorgen dat hun spellen opvallen in de massa zodat zo veel mogelijk spellenliefhebbers aan het eind van de beurs met hun spel naar huis gaan. Er zijn een paar factoren die daarbij helpen, namelijk de reputatie van de uitgever, de reputatie van de spelauteur en het uiterlijk van het spel. Azul is het tweede spel van de uitgever Plan B Games. Dit spel had zijn auteur (Michael Kiesling) en looks in ieder geval al mee en ook de uitgever (Plan B) heeft met Century Spice Road een goede eerste indruk gemaakt. De naam Azul kwam dan ook voor de beurs al op veel verlanglijstjes voor, waaronder op die van mij.

In Azul zijn de spelers tegelzetters die de muren van het koninklijk paleis in de Portugese stad Evora moeten gaan betegelen. De muren moeten voorzien worden van prachtige mozaïeken met vrolijke gekleurde Portugese tegels. De speler die de muur het mooist betegelt, wint het spel.

Iedere speler heeft een eigen spelerbordje voor zich liggen met daarop het patroon van de muur, een aantal rijtjes waar de tegels bewaard kunnen worden en een scorespoor. In het midden van de tafel liggen vervolgens een aantal grote, ronde, kartonnen fiches waarop iedere ronde vier prachtige kunststof tegels worden gelegd.

De spelers mogen om de beurt tegels van de voorraad pakken. In je beurt pak je alle tegels van dezelfde soort van één rondje en de rest van de tegels schuif je naar het midden. In plaats van tegels van een rondje te pakken mag je ook alle tegels van één soort uit het midden pakken (de speler die dit doet krijgt wel een strafpunt, maar is ook startspeler van de volgende ronde). Deze tegels leg je vervolgens op één van de rijtjes op je eigen bordje. Als je meer tegels pakt dan er in een rijtje passen, dan leg je de overtollige tegels onder aan je bordje. Deze tegels leveren aan het eind van de ronde strafpunten op. Als een rijtje nog niet vol is, dan mag je in een volgende beurt er gewoon weer tegels bij leggen (maar ze moeten wel van dezelfde kleur zijn).

Dit gaat net zo lang door totdat alle tegels uit het midden van de tafel zijn verdwenen. De spelers gaan dan om de beurt kijken welke rijtjes ze op hun bordjes hebben vol gemaakt. Van elk rijtje dat vol is, wordt de eerste tegel doorgeschoven naar het juiste plekje op de muur. De rest van de tegels uit dit rijtje gaan naar een aflegstapel. Rijtjes die niet vol zijn, blijven gewoon liggen voor de volgende ronde (die kan je dan af gaan maken).

Iedere keer dat je een tegel neerlegt op de muur scoor je punten. Een losse tegel levert 1 punt op, maar een tegel die onderdeel uitmaakt van een rijtje of kolommetje aaneengesloten tegels, levert net zo veel punten op als het rijtje of kolommetje lang is. En als een tegel zowel onderdeel uitmaakt van een kolom als van een rij, dan scoor je voor beide punten.

Het spel is afgelopen na de ronde waarin ten minste één speler een hele rij van zijn muurtje heeft volgebouwd. Vaak zal dit na 5 ronden het geval zijn, maar soms kan het spel iets langer duren. Aan het eind van het spel worden nog bonuspunten vergeven voor rijtjes en kolommen die helemaal af zijn of voor spelers die alle tegels van één kleur hebben weten te plaatsen in hun muur. Wie daarna de meeste punten heeft wint het spel.

…en de waardering

Met Azul heeft Plan B Games een regelrechte hit in handen. Het spel heeft de magische combinatie van een prachtige vormgeving, kwalitatief hoogwaardig speelmateriaal (met name de tegels), weinig regels, korte speelduur met een aangenaam snufje venijn om het af te maken. Het spel speelt lekker vlot weg en de spelers zijn de meeste tijd lekker bezig om hun eigen bordjes te vullen. Maar je moet daarbij wel op blijven letten wat de andere spelers doen! Je wilt namelijk voorkomen dat je je rijtjes niet af krijgt omdat de juiste tegels op zijn en je dus geen tegels mag doorschuiven naar het muurtje. En tegelijkertijd moet je ook nog zien te voorkomen dat je concurrenten je opzadelen met een enorme stapel tegels die je niet kwijt kan en die dus in je strafpuntenrijtje eindigen. Het spel is vriendelijk genoeg om een breed publiek aan te spreken, maar door het snufje venijn zal het ook bij verwende veelspelers goed in de smaak vallen.








Auteur: Michael Kiesling
Uitgever: Plan B Games
Aantal spelers: 2-4
Leeftijd: vanaf 8 jaar
Speelduur: 30-45 minuten
Prijs: circa 40 euro

dinsdag 7 november 2017

Maandoverzicht oktober 2017 (Dagmar)


Natuurlijk was oktober een goede spellenmaand doordat ik maar liefst 4 dagen naar Spiel toe ging. In totaal kwam er 44 keer een spel op tafel. In mijn blogjes over Spiel hebben jullie al alles kunnen lezen over wat ik daar gespeeld, gekocht, gedaan en gezien heb. Pfff, wat waren dat leuke dagen zeg. Op het moment dat je in de auto richting huis stapt, heb je eigenlijk al spijt dat je weg gaat en kijk je al weer uit naar de volgende editie. Maar zo ver is het nog lang niet. Ik ga me nu eerst eens richten op het spelen van de nieuwe spellen die ik en mijn spellenvrienden hebben gekocht. Ik heb voor november al flink wat spellenafspraken gemaakt, dus ook november gaat een goede maand worden.

Ik ga in dit blogje natuurlijk niet mijn eerste indrukken herhalen van alle spellen die ik voor het eerst op Spiel speelde herhalen. En dus wordt dit een kort maandoverzicht want in de dagen voor Spiel speelde ik maar één ander spel voor het eerst, namelijk de uitbreiding voor Splendor. Ik was van plan om voor Spiel geen spellen te kopen, maar toen ik deze in de spellenwinkel vlak bij mijn werk zag liggen, hoefde ik geen twee tellen na te denken voor ik met dit spel naar de kassa liep. 

Cities of Splendor is de eerste echte uitbreiding voor Splendor (de promotegels die wel zijn uitgedeeld vind ik geen echte uitbreidingen). De kracht van Splendor is dat er niets te veel in het spel zit. Het spel is extreem gestroomlijnd en speelt daardoor heerlijk vlot. Ik vroeg me dan ook af of het spel wel op zou klappen van een uitbreiding omdat dat per definitie betekent dat je iets aan het spel toevoegt. Maar omdat ik Splendor ook een beetje grijs gespeeld heb, wilde ik de uitbreiding toch graag proberen. De uitbreiding blijkt te bestaan uit vier verschillende mini-uitbreidingen die ieder iets kleins aan het spel toevoegen, zoals een andere eindconditie of een nieuwe manier om tegels te reserveren. De veranderingen zijn klein genoeg om het spel niet op zijn kop te zetten, maar hebben toch genoeg impact om je van de automatische piloot af te halen. Je moet echt weer even nadenken over hoe je het spel gaat aanpakken en dat is positief. Mijn eerste indruk is dus voorzichtig positief. Splendor heeft echt geen uitbreiding nodig, maar als je het spel echt grijs gespeeld hebt dan geeft een snufje uitbreiding het spel toch wel een lekkere boost.


maandag 6 november 2017

Spiel 2017: de laatste losse eindjes

In de blogjes van de afgelopen dagen heb ik al veel verteld over wat ik op Spiel allemaal gespeeld, gekocht, gedaan en gezien heb. Maar ik heb toch nog een paar foto's over die ik graag met jullie wil delen, maar die niet echt in mijn vorige stukjes pasten. Dit blogje is dus een samenraapsel van nog wat foto's over van alles en nog wat door elkaar.

De introductie van  Pandemic Legacy Season 2 werd extra luister bijgezet door flesjes met hygiënische handgel en mondmaskers uit te delen. 

Anton demonstreert het Pandemic Legacy Season 2 Masker. Zou het spel zo besmettelijk zijn dat we er voor beschermd moeten worden? 

Op de beurs waren ook veel stands waar je miniaturen en de spullen die je nodig hebt om ze te beschilderen kon kopen. Ik vind het er prachtig uitzien, maar heb zelf nog de tijd nog de vaste hand om de miniaturen in mijn spellen te schilderen. Als ik dit zou doen dan zou het er uitzien alsof een kleuter aan de slag was gegaan en dat lijkt me geen goed idee. 

Er waren ook veel stands waar niet spelgerelateerde spullen werden verkocht. Dit varieerde van my little ponies, honingwijn, kussens met manga afbeeldingen, t-shirts met grappige teksten tot deze prachtige gesneden houten draken. 

Er waren ook meerdere stands waar je speciale tafels kon kopen waar je spellen aan kon doen. Dit vond ik zelf het mooiste exemplaar. Het is alleen niet echt geschikt voor in de woonkamer. Maar als ik zeer ruim behuisd was en een enorme spellenkamer zou hebben, dan zou ik er geen bezwaar tegen hebben om dit exemplaar daar neer te zetten. 

Er is deze Spiel veel geklaagd over de hoge prijzen van nieuwe spellen. Voor sommige tweedehandsspellen werden echter ook flinke prijzen gevraagd. Haleluja! Zestig euro voor een tweedehands spelletje dat een paar jaar geleden  slechts een tientje kostte, vind ik toch best duur. Er zijn maar weinig aandelen die zo'n rendement hebben laten zien in dezelfde periode. 

De meeste spellenliefhebbers halen hun neus op voor Monopoly, maar schijnbaar zijn er uitzonderingen gelet op de enorme stapel Monopoly-varianten die bij deze stand werden aangeboden. 

Het is dat ik geen muts-hoofd heb, want dit exemplaar vind ik werkelijk geweldig gaaf. 

Bezoekers waarvan hun ogen groter zijn dan hun koffer konden in deze stand terecht om hun spellen  met de post naar huis te laten sturen. 

Dit vond ik de meest opvallend verpakking. Mannen vinden het ruimtethema doorgaans leuk, maar zitten niet te wachten op een felroze doos in hun collectie en vrouwen vinden de roze doos dan wel weer leuk maar hebben vaak niet zo veel op met een ruimtethema. Op welke doelgroep richt dit spel zich eigenlijk?

Na vorig jaar het Japanse WC-spel (Who soiled the toilet), werd er dit jaar wederom een WC-spel geïntroduceerd met de bizarre naam Pipi Party. 
En daarmee ben ik aan het eind gekomen van mijn Spiel-verslaggeving voor dit jaar. Ik hoop dat jullie mijn stukjes met plezier gelezen en bekeken hebben.

De komende weken zal het kaf van het koren gescheiden worden en zal langzaamaan steeds duidelijker worden welke spellen nou de echte toppers van deze editie zijn en welke spellen volgend jaar misschien al wel in de ramsj liggen. Ik ben benieuwd!