dinsdag 10 oktober 2017

Of Dice and Men

Tijdens mijn lunchpauze loop ik regelmatig een rondje loop door Den Haag. Tijdens deze wandelingetjes loop ik soms ook even bij de American Bookstore naar binnen. Zij hebben een heel klein hoekje met wat spellen en ik vind het altijd leuk om te kijken wat ze hebben (al zit er eigenlijk bijna nooit iets echt interessants bij). De laatste keer dat ik bij de American Bookstore was, viel mijn oog op een boek met een prachtige dobbelsteen op de kaft en met een wel een hele grappige titel: Of Dice and Men.

Deze titel is duidelijk een verwijzing naar de novelle Of Mice and Men van Steinbeck. Ik heb dit boek nooit gelezen, maar volgens wikipedia is het een boek dat gaat over vriendschap en kameraadschap (ik neem me hierbij voor om dit boek binnenkort eens te gaan lezen). De titel van dit boek is op haar beurt weer een verwijzing naar een gedicht van Robert Burns dat "To a Mouse" heet. In dit gedicht staat de zin “de best bedachte plannen van muizen en mensen lopen vaak mis”. Het gedicht wijst er op dat mensen en muizen beide onderworpen zijn aan het noodlot. En laat een dobbelsteen nou een mooie metafoor zijn voor dit noodlot.

De ondertitel van Of Dice and Men is “The story of Dungeons & Dragons and the people who play it”. Het boek is geschreven door David M. Ewalt die overdag een serieuze journalist is, maar ’s nachts transformeert in een level fifteen cleric tijdens epische Dungeons & Dragons avonturen. Nou ben ik geen D&D speler, maar heb ik wel veel plezier beleefd aan spin-offs van dit speltype (denk aan Dungeons & Dragons het bordspel of Lords of Waterdeep). Anyway, ik stond in no time met dit boek bij de kassa en las terwijl ik mijn bammetjes achter mijn bureau op at al de eerste paar pagina’s. En dat beviel zo goed dat het boek binnen een paar dagen uit was.

Voor wie het niet kent, Dungeons & Dragons is een role-playing game. Een persoon is de Dungeon Master (spelleider) die aan een groepje andere spelers een heldhaftig verhaal vertelt dat zich afspeelt in een soort middeleeuwse fantasy setting. De andere spelers kiezen een rol (bijvoorbeeld cleric, dwerg of elf) en spelen de hoofdrol in het verhaal van de Dungeon Master. De spelers beslissen zelf wat hun karakters in het verhaal doen en de Dungeon Master vertelt vervolgens welk effect hun keuzes hebben. De karakters hebben verschillende eigenschappen op verschillende niveaus (levels). Het is slim om de karakters acties te laten uitvoeren die passen bij hun eigenschappen en levels. Zo zal een dwerg vast meer kracht hebben dan een elf en is het dus slimmer om een dwerg een deur in te laten trappen als dat nodig is. In Dungeons & Dragons moet heel veel met dobbelstenen gegooid worden om te controleren of acties die gekozen zijn ook slagen. Zo is de deur misschien wel 12 sterk, heeft de dwerg een kracht van 4 en moet hij met zijn dobbelstenen dus nog minimaal 8 gooien om de deur open te krijgen.

In het boek Of Dice and Men neemt de schrijver je mee op zijn eigen ontdekkingstocht naar de oorsprong van Dungeons &  Dragons. Hij gaat daarbij zowel in op de creatieve kant van het spel (wie heeft welke elementen aan het spel toegevoegd) als op de zakelijke kant (hoe gingen de bedenkers van het spel om met het leiden van een bedrijf). Ook beschrijft hij hoe de populariteit van D&D door de verschillende creatieve keuzes tot grote hoogte steeg, weer terugviel en weer toenam. Ook gaat hij in op de impact van Dungeons & Dragons op andere spellen, computerspellen en andere spelers. Door dit verhaal heen weeft hij zijn eigen D&D-geschiedenis. Hij vertelt wat het spel voor hem betekende tijdens verschillende momenten in zijn leven. En dat vult hij aan met voorbeelden van avonturen die hij met zijn vrienden heeft beleefd aan de D&D-tafel.

Het boek leest als een trein en je wordt echt meegenomen in verhalen over hoe hij de informatie voor dit boek heeft verzameld, de geschiedenis van het spel en zijn eigen relatie tot D&D. Ik heb regelmatig hardop zitten lachen om het boek. Aan de ene kant neemt hij het hele D&D-gebeuren heel serieus, maar aan de andere kant schaamt hij zich soms ook wel een beetje voor hoe ver zijn liefde voor dit spel gaat en dat beschrijft hij vervolgens met veel liefdevolle humor. Ik zal één voorbeeld geven. Hij is een keer naar een speciaal wargames-weekend geweest omdat dat één van de inspiratiebronnen voor D&D is geweest en hij vindt dat hij dat ook een keer geprobeerd moet hebben. Hij doet mee aan een Napoleontische veldslag en vindt er niet heel veel aan. Nadat hij de spelleider bedankt heeft beschrijft hij zijn vertrek als volgt: “I traced a march column across the parking lot, unlimbered my car, and send two hundred horses down the left flank of the Pennsylvania Turnpike”. Ik vind dat echt een prachtige zin en moest er heel hard om lachen.

Wil Wheaton heeft een keer een prachtige speech gegeven over waarom het geweldig is om een nerd te zijn. Voor hem is wat nerds met elkaar verbindt dat ze op dezelfde intense manier van dingen houden die de meeste mensen een beetje raar vinden (zie hier voor zijn blog hierover , inclusief een link naar het youtube filmpje). 

David M. Ewalt houdt ontegenzeggelijk op een nerdy manier van Dungeons & Dragons. Ik deel zijn passie voor D&D niet, maar ik houd dan weer wel op diezelfde manier van bordspellen (en als jij dit leest, jij waarschijnlijk ook). Veel mensen vinden het raar dat bordspellen spelen een hobby is en omdat ik dat weet vind ik het soms ook lastig om openlijk te zeggen dat ik een passie heb voor spellen, ik een inloopkast met een kleine 500 spellen heb en dat ik af en toe dagen vrij neem om de hele dag spellen te spelen. Mensen kijken je soms toch een beetje aan alsof je niet helemaal wijs bent.  Ik heb daarom met plezier en herkenning gelezen over de manier waarop hij Dungeons & Dragons op een voetstuk plaatst en vertelt waarom het spel belangrijk is voor hem en voor vele anderen. Ook als je dus niet bijster geïnteresseerd bent in Dungeons & Dragons, is dit boek als spellenliefhebber een aanrader omdat het in de kern gaat over de manier waarop spellen een rol in ons leven spelen en over de vriendschap en kameraadschap die we ervaren als we spellen doen met gelijkgestemden. En daarmee zijn we weer terug bij Of Mice and Men. 

maandag 9 oktober 2017

Spiel 2017, de voorbereiding (deel 6)

Op Spiel komen niet alleen nieuwe spellen uit, maar natuurlijk ook uitbreidingen. Ook daar zitten er een paar tussen die me interesseren.

Vorig jaar bracht Friedemann Friese Fabelsaft op de markt. Dit is een leuk familiespelletje waar je gebruik moet maken van de verschillende combinaties van kaarten die op tafel liggen om de juiste combinaties van fruit te verzamelen om er een lekker drankje van te maken. Helaas vind ik dit spel leuker dan Niek en krijg ik het dus niet zo vaak op tafel als ik zou willen. Dat is dan ook meteen de reden waarom ik deze uitbreiding  (the lime expansion)  waarschijnlijk niet ga kopen, ook al zou ik het alleen al voor de prachtige en grappige plaatjes op de kaarten wel willen doen. Het is dus de vraag of de ratio of mijn lekkere trek het wint….

Vorig jaar heeft Isle of Skye de prestigieuze Kennerspiel des Jahres gewonnen. En dus wordt er dit jaar een uitbreiding (Journeyman) voor dit leuke biedspelletje uitgebracht. Deze uitbreiding introduceert nieuwe spelerbordjes waar je je ontwikkeling op een aantal gebieden (kracht, voorspoed en populariteit) gaat bijhouden. Daarnaast gaat er een pion over het bord lopen waarmee je de voordeeltjes moet activeren die bij het bereiken van bepaalde niveaus horen. Ik hoop dat het spel niet te topzwaar door deze toevoegingen wordt, maar zou het graag willen proberen.

Voor Escape Room the Boardgame komt op Spiel een uitbreiding uit met daarin twee scenario’s (Virtual Reality). Deze uitbreiding maakt gebruik van een 3D-bril. Ik ben erg gecharmeerd van deze serie Escaperoom-spellen dus deze uitbreiding ga ik zeker kopen. Ik wil alleen dan wel de Nederlandse versie en die is vast niet te koop op Spiel, maar mocht hij er toch zijn dan gaat hij blind mee naar huis.

Ook voor de escaperoom-variant Unlock komt een uitbreiding uit. Ik heb het basisspel echt met heel veel plezier gespeeld in het spellencafé in Haarlem. Dit smaakte zeker naar meer. Deze uitbreiding staat dus ook hoog op mijn wensenlijstje. Maar ook hier geldt dat ik liever de Nederlandse editie wil.

Ik vind Concordia een heel leuk spel, maar speel het niet vaak genoeg om er een uitbreiding van te hoeven hebben. Maar dit jaar komt er een uitbreiding met aan de ene kant Egypte en aan de andere kant Kreta op de markt ( Aegyptus / Creta). Het schijnt dat het Kreta-bord heel goed tot zijn recht komt met 2 spelers. En tsja, een Egypte-thema gaat hier in huis er ook altijd in als koek. Deze uitbreiding ga ik dus zeker kopen.

Voor Terraforming Mars zijn zelfs twee uitbreidingen te koop. De Hellas en Elysium uitbreidingen bestaat uit een nieuw dubbelzijdig bord met nieuwe milestones en awards. De andere uitbreiding heet Venus Next en deze bevat vooral nieuwe projectkaarten met daarnaast nog wat andere dingetjes (zoals een apart Venus-bord, nieuwe corporation cards en nieuwe milestones). Rationeel gezien heb ik deze uitbreidingen niet nodig. Ik kan het basisspel namelijk nog heel vaak spelen voor het in herhaling gaat vallen. Maar ja, het vlees is zwak. Ik ben namelijk wel heel nieuwsgierig naar deze uitbreidingen. Ik sluit daarom niet uit dat ik voor de bijl zal gaan.

Een uitbreiding die zeker mee naar huis zal gaan is Cities of Splendor. Niek en ik hebben Splendor echt grijs gespeeld. Maar we zijn er nu wel een beetje klaar mee. Ik hoop dat deze uitbreiding weer wat extra speelplezier in Splendor kan stoppen. De uitbreiding bevat vier verschillende modules die je aan het spel kan toevoegen waardoor het iedere keer net een beetje anders wordt.




zondag 8 oktober 2017

Spiel 2017, de voorbereiding (deel 5)

De laatste tijd ben ik regelmatig The Fox in the Forrest tegen gekomen op lijstjes met “het beste spel dat ik de afgelopen maand speelde”. Tel daarbij op dat het een tweepersoonsspel is, een slagenspel is en er mooi uitziet. Het is een slagenspelletje met bijzondere kaarten waarmee je het spel op zijn kop kan zetten (bijvoorbeeld zodat je een slag die je verloren had alsnog wint). Dit zal geen duur spelletje zijn (volgens BGG 13 euro), dus daar durf ik wel een blinde gok mee te nemen.

Dreamscape trok mijn aandacht met zijn looks. Het is een spel waar je kaarten moet verzamelen in bepaalde combinaties waarmee je je eigen doelen en algemene doelen moet proberen te bereiken. Er zijn veel spellen die je op die manier kan beschrijven dus het is onmogelijk om hieruit op te maken of het een droomspel is of een nachtmerrie. Ik houd mijn ogen voor de zekerheid nog maar even open.

Kamasutra is een spel dat ik mezelf niet zie spelen (ik ben niet zo lenig), maar wat ik misschien wel ga kopen. Het is een soort volwassen variant van Twister van Bruno Faidutti met een boodschap. Zijn boodschap met dit spel is dat je seks niet te serieus moet nemen (soms wel, maar niet altijd) en dat je zeker regimes of religies niet de baas moet laten spelen over seksualiteit (zie hier zijn blog over dit spel). In deze partygame trek je kaartjes met daarop standjes uit de Kamasutra. Vervolgens blaas je een ballon op en doe je die tussen jouw kruis en die van een ander terwijl je het betreffende standje nadoet en probeer je de ballon te laten knappen. Wie daar als eerste in slaagt wint. Ik kan me voorstellen dat dit spel heel geschikt is voor studentenfeestjes waar genoeg drank gevloeid heeft om de gêne te onderdrukken. In eerste instantie was er geen uitgever te vinden die dit spel wilde uitgeven, maar gelukkig is er toch een uitgever overstag gegaan. Met de juiste groep zorgt dit spel vast voor veel plezier.

Zoch slaagt er regelmatig om leuke, mooie familiespellen op de markt te brengen. Op Spiel presenteren ze Chickwood Forrest. Op dit moment is het enige wat over dit spel bekend is dat het “a card game for those who want to scout castles, grab loot, and give alms in order to earn glory” is. Daar kan ik natuurlijk niet zo veel uit afleiden. Tijdens de beurs komt er vast geleidelijk meer informatie beschikbaar en wie weet kan ik het spel zelfs proberen. Zoch is wel goed, maar ook weer niet zo goed dat ik hun spellen blind wil kopen.


En dan het laatste spel op mijn lijstje. Voor wie dit blog een beetje volgt, weet wat er nu gaat komen: Pandemic Legacy het tweede seizoen. Dit spel staat nog niet op de lijst op BGG, maar ik kan me toch niet voorstellen dat het niet op Spiel te krijgen is. Dit spel gaat verder waar seizoen 1 geëindigd is en ik kan niet wachten tot ik het verhaal ook weer op kan pakken. Als het spel te koop is, gaat het mee naar huis. Mijn collega’s (waar ik seizoen 1 mee speelde) staan ook al te trappelen tot we verder kunnen spelen. Het zal dan vast ook niet lang duren voor het spel op tafel staat. 
x

zaterdag 7 oktober 2017

Spiel 2017, de voorbereiding (deel 4)

Als de auteur van Splendor met een nieuw spel komt dat wordt uitgegeven door Hans im Glück, dan spitsen alle spellenliefhebbers onmiddellijk hun oren. Er is nog niet heel veel informatie over Majesty bekend, maar op Gen-con (in America) hebben mensen het al kunnen spelen. De reacties zijn positief. Als ik het goed begrijp is het een spel waar een rij met kaarten met daarop karakters op tafel ligt. Je pakt omstebeurt een kaart uit deze rij. De eerste kaart is gratis. Als je een andere kaart wil dan moet je een meeple op elke kaart die je niet pakt leggen. Elke kaart levert vervolgens punten op voor bepaalde kaarten die je eerder hebt gekozen. Ook de andere spelers profiteren daarbij mee. Natuurlijk wil ik het spel het liefst proberen voor ik het koop, maar als dat niet lukt, dan durf ik deze waarschijnlijk ook wel gewoon blind te kopen.

Niek houdt niet van coöperatieve spellen. Dat vind ik erg jammer, want ik houd wel van coöperatieve spellen. Maar omdat ik het meest met Niek speel, dalen coöperatieve spellen altijd snel op mijn radar omdat ik bang ben ze niet op de tafel te krijgen. De kans is dus groot dat Mountain of Madness niet mee naar huis zal gaan omdat het een coöperatief spel is. Maar aan de andere kant wordt het spel wel uitgegeven door Iello en is het ontworpen door de co-auteur achter het beste spel ooit (Pandemic Legacy). In het spel ga je op onderzoek uit naar een berggebied in de poolcirkel. Het spel ziet er prachtig uit. Iello heeft meestal een redelijk grote stand, maar is helaas ook heel populair waardoor het desondanks lastig is om een plekje te bemachtigen. Maar wie weet heb ik geluk en kan ik het spel in ieder geval één keer spelen voor ik de verstandige beslissing neem om dit spel niet te kopen.

Hanamikoji is een prachtig uitgevoerd tweepersoonsspel uit het verre oosten. Het spel is al wat langer op de markt en krijgt goede waarderingen. Kosmos heeft dit spel ook ontdekt en brengt er op Spiel een Duitse editie van uit. In dit kaartspel moet je concurreren om de gunst van Geisha’s. Het is een beetje een verdeel en heers spelletje waarbij de spelers omstebeurt kaarten aanbieden waaruit de andere speler een aantal mag kiezen en je zelf de andere mag houden. Het lijkt me een leuk vlot spelletje en het is een grote kanshebber om mee naar huis te mogen.

Okanagan: valley of the lakes is een Carcassonne-achtig legspelletje. De informatie die over dit spel beschikbaar is, is nogal beperkt. Je moet een landschap maken waarin aan de voorwaarden is voldaan om jouw drie gebouwen te bouwen. Dit klinkt interessant genoeg om het spel in de gaten te houden.


Azul is een spel dat me opviel vanwege de looks. In het spel moet je aan de slag als producent van prachtige aardewerken tegels op basis van Moorse motieven. Ik droom er van om ooit nog eens dit soort tegels in mijn huis te hebben (het past alleen totaal niet bij de rest van onze inrichting), maar misschien is dit mijn kans om een vleugje Moorse schoonheid aan mijn spellenkamer toe te voegen. 

vrijdag 6 oktober 2017

Spiel 2017, de voorbereiding (deel 3)

Heaven en Ale zie ik op veel Spiel-verlanglijstjes voorbij komen. Ik vind de titel erg grappig en heb zelf een zwak voor spellen die zich afspelen in de middeleeuwen. Het spel ziet er ook nog eens mooi uit. Reden genoeg om het dus op mijn radar te zetten. Het ziet er uit als een wat pittiger euro-spel. Ook daar houd ik wel van, maar de concurrentie in dat segment in mijn spellenkast is moordend. Met een speelduur van een uur tot anderhalf uur, moet het wel echt iets bijzonders zijn, wil het spel mee naar huis mogen. Ik ga duimen dat het spel de verwachting waar maakt!

Eggert Spiele heeft nog een spel in de aanbieding waar min of meer hetzelfde voor geldt, namelijk Reworld. Ook dit spel ziet er uit als een wat steverige Euro, maar dan met een science fiction thema. Op de doos staat het illustere duo Kramer & Kiesling. Deze heren hebben in het verleden best veel goede spellen afgeleverd. Dit keer wagen ze zich aan een spel waar je een onbekende planeet moet gaan terraformen. Met zo’n thema loop je wel het risico dat je in de schaduw komt te staan van het succesvolle Terraforming Mars natuurlijk. Ik houd dit spel in ieder geval in de gaten. Hopelijk heeft Eggert Spiele een lekker grote stand zodat ik het spel eens kan uitproberen.

De laatste jaren komen er steeds meer spellen uit het verre oosten op de markt. Deze spellen zien er vaak prachtig uit, maar zijn soms ook een beetje raar (raar thema, vreemd spelmechanisme). Spiel is bij uitstek het moment om ook weer eens naar dit soort spellen om te kijken. Helaas hebben veel van de uitgevers een heel klein standje en is uitproberen er niet bij. Omdat het verre oosten zowel juweeltjes heeft opgeleverd maar ook veel spellen waar je al heel snel niets meer van hoort, zijn dit wel echt spellen om te proberen voor je ze koopt. Ik houd mijn ogen in ieder geval open voor Mysterie of the Temples. Er is nauwelijks iets over dit spel bekend, maar het ziet er zo mooi uit dat ik het graag een kans zou geven om een plekje in mijn spellenkast te veroveren.

Charterstone is een competitief legacy spel. Vooral dat legacy element spreekt me heel erg aan. Je kan het spel 12 keer spelen en daarna heb je eigen uniek workerplacement spel over. Niek houdt niet zo van coöperatieve spellen, maar wellicht kan ik hem wel overhalen om een competitief legacy spel te spelen. Een legacy-spel kan je natuurlijk niet echt testen, maar wie weet kan ik het spel wel goed bekijken op Spiel en dan de knoop doorhakken.


Haba introduceert (naast vast een hele stapel kinderspellen) ook weer een aantal spellen voor volwassenen op Spiel. Vorig jaar was de stand voor de Haba spellen voor volwassenen heel klein, maar is het uiteindelijk wel gelukt om er een spel te doen. Hopelijk lukt dat dit jaar weer. Ik ben geïnteresseerd in het Karuba kaartspel en in Iguazu. In het laatste spel moet je fleurige, flonkerende edelstenen strategisch in een waterval plaatsen. Op basis van de omschrijving is het lastig te bepalen of dit een abstract spelletje is waar een flinke laag thema over heen gegooid is (in dat geval verdwijnt mijn interesse snel) of dat we hier een lekker vlot familiespel te pakken hebben dat een spekkie naar mijn bekkie is.

donderdag 5 oktober 2017

Gespeeld in september

Met 74 potjes was september weer een mooie maand. Van de 47 verschillende spellen die ik speelde was er slechts eentje nieuw, maar sommige spellen waren al zo lang niet op tafel gekomen dat ze toch een beetje als nieuw aanvoelden. Sowieso krijgen oudere spellen vaak niet de aandacht die ze verdienen. De hoogtepunten van deze maand:

Blue Moon. Jaren geleden, toen ik spellen uit de reeks voor twee van Kosmos bijna automatisch aanschafte, kwam Blue Moon al een paar keer langs. Ik werd er toen niet bijster door gegrepen, ondanks het originele spelconcept, de vage verwantschap met Magic en de auteur. Na een paar potjes met alleen de volkeren in het basisspel vond ik het wel welletjes en mocht het weg. Maar toen ik het eerder dit jaar tweedehands zag liggen voor een tientje, inclusief alle acht uitbreidingen, dacht ik: waarom ook niet? Bijna iedereen lijkt het alweer vergeten, maar in kleine kring heeft het nog steeds een goede naam.
Ik heb inmiddels een paar potjes achter de rug met vier van de acht volkeren en zie met ieder potje weer meer mogelijkheden die dit spel biedt. Het is snel, tactisch en door de verscheidenheid aan volkeren telkens verrassend. Zolang ik dus medespelers geïnteresseerd weet te houden zie ik mezelf dit nog wel enkele tientallen spelen. Niet gek voor tien euro.

Mission: Red Planet. Mijn enige nieuwe spel deze maand. MRP is in feite een ouderwets meerderhedenspel met de kenmerkende Brunochaos. Dat maakt het best vermakelijk, maar ook weer niet al te serieus. Het heeft leuke elementen met de rollenkeuze en ziet er erg fraai uit. Maar de concurrentie in het genre is moordend.

Het Achtste Wereldwonder is zo'n pittige concurrent in het meerderhedengenre. Ik kreeg het na jaren weer eens gespeeld en opnieuw was ik zwaar onder de indruk van het vernuft van dit spel. Meerderheden zijn belangrijk, maar op de juiste plek en op het juiste moment. En vergeet de fiches niet! Het is vaak kiezen of delen met dit spel. Het laat zich moeilijk naar je hand zetten, maar een vooropgezet plan heb je zeker nodig. Met gemak in 30 tot 45 minuten te spelen. Ook weer een spel dat naar mijn mening te weinig liefde krijgt.

Hacienda, nog een oudje. Een degelijk bordspel zoals alleen Wolfgang Kramer ze kan ontwerpen. Drie acties per beurt, naar believen in te zetten, en gaan! Dat biedt je veel vrijheid om het spel te spelen zoals je wilt. Door acties van de tegenstanders verandert het bord voortdurend, zodat je flexibel moet zijn. Opportunistisch-strategisch spelen dus. En dat alles in een uurtje!


Java. Over oudjes van Wolfgang Kramer gesproken. Speelt iemand dit nog wel eens? Voor mij was het ook alweer bijna vier jaar geleden. Net als bij Hacienda heb je hier volledige vrijheid om er wat moois van te maken, natuurlijk altijd met een scherp oog voor de tegenstanders. Het aantal mogelijke zetten in een beurt is vrijwel oneindig. Dat biedt veel keuze, maar daar moet je wel mee om kunnen gaan. Met twijfelaars en monomane puntenpakkers kun je dit spel beter niet spelen, tenzij je graag drie uur naar piekerende medespelers kijkt.


Istanbul is natuurlijk nog geen oud spel (hooguit van middelbare leeftijd), maar de uitbreidingen zijn nog vrij jong. Ik heb het inmiddels twee keer met beide uitbreidingen gespeeld en mensen, wat een impact heeft dat op het spel. Het basisspel is alleraardigst, maar heeft de neiging wat voorspelbaar te worden, waarbij je de winnaar vaak al een paar beurten voor het einde aan ziet komen. Met de twee uitbreidingen erbij komen er zoveel mogelijkheden bij dat het met die voorspelbaarheid wel gedaan is. Een absolute aanrader dus voor iedereen die het basisspel wat te tam vindt of het wel zo'n beetje begint te kennen. Ik heb wel de indruk dat met twee uitbreidingen het speelveld zo groot wordt dat met minder dan vier speler de interactie wat kleiner wordt. Veel velden worden dan überhaupt niet gebruikt. Maar zelfs met minder dan vier wordt het er echt leuker op.

Spiel 2017, de voorbereiding (deel 2)

Dance of the Fireflies trok mijn aandacht door de prachtige vormgeving. Het is een biedspelletje waarin tuinieren centraal staat. Veel biedspelletjes werken niet echt goed met zijn tweeën en dus is dit een spel dat ik ook eerst wil proberen voor ik toesla. Ik hoop echt dat het een leuk spel is want het ziet er zo mooi uit.

Ook Harvest Island trok mijn aandacht door de (nostalgische) looks. Het spel zou zo in eind jaren ’70 begin jaren ’80 bij mijn op school hebben kunnen staan. Gelukkig is het spel geen kinderspel want dan zou het natuurlijk meteen van mijn radar zijn gevallen. In het spel moet je aan de slag als boer en ga je verschillende gewassen proberen te verbouwen. Klinkt als agricola en dat vind ik ook een leuk spel. Maar omdat zowel de uitgever als de auteur me weinig zeggen, is dit ook een spel voor het rijtje try before I buy (or not).

The Sanctuary is een werkverschaffingsspel waarin je gaat proberen bedreigde dieren te redden. Er staat een prachtige tijger op de doos. Niek en ik houden beide wel van een goede werkverschaffer op zijn tijd. Het spel heeft verder een prettige speelduur en ziet er mooi uit. Als het doet wat het beloofd, dan zou deze zo maar mee naar huis kunnen mogen.

Bloed kruipt waar het niet gaan kan. Vroeger heb ik me uren vermaakt met het vouwen van kraanvogels, bakjes, bloemen en nog veel meer van een blaadje papier, of te wel met het beoefenen van de edele Japanse papiervouwkunst Origami. Een spel over deze activiteit trekt dus ook meteen mijn aandacht. De informatie over dit spel is nogal summier. Het is een kaartspelletje en je hoeft zelf niet te vouwen, al wordt je aangemoedigd om een beginspeler-symbool te vouwen. Mijn interesse is gewekt, maar op basis van zo weinig informatie ga ik niet verder dan “staat op mijn radar”.


Vorig jaar zette  het sympathieke Berlijns spellencafé Spielwiese haar eerste stappen op het uitgeverspad met Cottage Garden en schijnbaar is dat goed bevallen want dit jaar verschijnen er zelfs twee spellen van deze uitgever, waaronder Indian Summer. Indian Summer blijkt het tweede spel te zijn uit wat een trilogie moet worden van puzzel-spellen van Uwe Rosenberg (en nee, Patchwork valt hier niet onder). Het spel ziet er weer prachtig uit. Dit keer speelt het spel zich af in een prachtig herfstbos, waar je vossen en eekhoorn tegen kan komen. Dit spel durf ik wel blind te kopen en gaat dus gegarandeerd mee naar huis.